خیال انگیز و جان پرور چو بوی گل سراپایی

نداری غیر از این عیبی که میدانی که زیبایی

من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم

که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی

به شمع و ماه حاجت نیست بزم عاشقانت را

تو شمع مجلس افروزی تو ماه مجلس آرایی

منم ابر و تویی گلبن که میخندی چو میگریم

تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو میایی

مراد ما نجویی ورنه رندان هوس جو را

بهار شادی انگیزی حریف باده پیمایی

مه روشن میان اختران پنهان نمی ماند

میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی

کسی از داغ و درد من نپرسد تا نپرسی تو

دلی بر حال زار من نبخشد تا نبخشایی

مرا گفتی که از پیر خرد پرسم علاج خود

خرد منع من از عشق تو فرماید۰ چه فرمایی؟

من آزرده دل را کس گره از کار نگشاید

مگر ای اشك غم امشب تو از دل عقده بگشایی

رهی تا وارهی از رنج هستی ترک هستی کن

که با این ناتوانی ها به ترک جان توانا‌‌یی

                                                        ((  رهی معیری ))

نازنین آمد و دستی به دل ِ ما زد و رفت

پرده ی خلوت ِ این غمکده بالا زد و رفت

کنج ِ تنهایی ِ ما را به خیالی خوش کرد

خواب ِ خورشید به چشم ِ شب ِ یلدا زد و رفت

درد ِ بی عشقی ِ ما دید و دریغش آمد

آتش ِ شوق درین جان ِ شکیبا زد و رفت

خرمن ِ سوخته ی ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک و تر ِ ما زد و رفت

رفت و از گریه ی توفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بـُـود آیا که ز دیوانه ی خود یاد کند

آن که زنجیر به پای ِ دل ِ شیدا زد و رفت

سایه آن چشم ِ سیه با تو چه می گفت که دوش

عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت.

ه . الف . سایه

با نی  ِ کسایی

به استاد حسن ِ کسایی

دلم گرفـته خدا را تو دلگشایی کن

من آمدم به امیدت تو هم خدایی کن

به بوی دلکش ِ زلفت که این گره بگشای

دل ِ گرفته ی ما بین و دلگشایی کن

دلی چو آینه دارم نهاده بر سر ِ دست

ببین به گوشه ی چشمی و خودنمایی کن

ز روزگار میاموز بی وفـایـی را

خدای را که دگر تـَـرکِ بی وفایی کن

بلای کینه ی دشمن کشیده ام ای دوست

تو نیز با دل ِ من طاقت آزمایی کن

شکایت ِ شب ِ هجران که می تواند گفت

حکایت ِ دل ِ ما با نی ِ کسایی کن

بگو به حضرت ِ استاد ما به یاد ِ توایم

تو نیز یادی از آن عهد ِ آشنایی کن

نوای ِ مجلس ِ عشاق نغمه ی دل ِ ماست

بیا و با غزل ِ سایه همنوایی کن.

ه . الف سایه

نظرات

لینک

جمعه، 10 آذر، 1385 - فرخ

گــریه ی شبـانه

شب آمد و دل ِ تنگــــــم هـــــوای ِ خــــانه گرفـت

دوبــاره گـــریــــه ی بـی طاقـتــم بـهـــانــه گرفت

شکـیـب ِ درد ِ خمــــــوشــانــه ام دوباره شکست

دوباره خـــرمـــن ِ خاکستــــرم زبــــانه گــــرفــت

نشاط ِ زمزمه زاری شد و به شعـــــــر نـشـسـت

صـــدای ِ خـنـده فغــان گشت و در تـرانه گــرفت

زهــی پـسنـــد ِ کــمــانــدار ِ فـتـنـه کــز بن ِ تیــر

نگاه کرد و دو چشم ِ مــــــرا نــشـانــه گرفـــــت

امیـــد ِ عــافـیـت ام بـــود روزگــــار نخــــواست

قرار ِ عـیـــش و امــان داشتـم زمــــانــه گرفــت

زهی بخیل ِ سـتــمگــر کــه هــرچــه داد بـه من

به تیغ باز سـتـانـد و بـــه تـــازیـــانـه گــرفـــت

چو دود بی سر و سامان شــدم که بــرق ِ بـــلا

به خــرمنـــم زد و آتــش در آشیــانـــه گـــرفت

چه جای ِ گل که درخت ِ کهن ز ریشه بسوخت

ازین سَمـوم ِ نفس کُش که در جوانـه گــرفــت

دل ِ گـــرفــتــه ی مـــن هـمچـــو ابـر ِ بــارانی

گشایشــــی مـگــر از گــریــه ی شبـانه گرفت.

ه . الف . سایه

چــه غریــب مـــاندی ای دل! نه غمی، نه غمگساری

نــه بــه انتـــظــار ِ یـــــاری، نـــــه ز ِ یـــار انتظاری

غــم اگــــر بــــه کــــوه گویـــم بگــــریــــزد و بریزد

کـــه دگــر بدیـــن گـــــــرانـی نتـوان کشید بـــــــاری

چــه چـــراغ چـــــــشم دارد دلـــم از شبان و روزان

کـه بـه هفـــت آسمانــش نـه ستـاره ایــست بــــاری

دل ِ من! چــه حیــف بــودی که چنین ز ِ کار ماندی

چــه هنـــر بــه کــار بـنــــدم که نمانـــد وقت ِ کاری

نـرسیــــد آن کــه مــاهـــی بـــه تـــو پرتوی رسانـَد

دل ِ آبـگیــنــه بـشـکــن کـه نـمــاند جـــز غـبــــاری

همـــه عمــــر چشــم بــودم کـه مـگـــر گـُلـی بخندد

دگــر ای امیــــد خــون شـــو کــه فـروخــُـلید خاری

سَحَرَم کشیده خنجـر کــه: چرا شَــبـَـت نکشتـه ست

تــو بــــکــُــش کــه تـا نیفتـد دگــرم بـه شب گذاری

به سرشک ِ همچو باران ز ِ بَرَت چه برخورم من؟

کــه چــو سنـگ ِ تیـره ماندی همه عمر بر مزاری

چـــو بـه زندگــان نـبــخـشی تو گـنــاه ِ زنـدگانــــی

بـگـــذار تـا بمیـــــــرد بــه بـــــر ِ تـو زنـــده واری

نـه چـنــــان شـکـسـت پـشــتم که دوباره سر برآرم

منــم آن درخت ِ پیــــری که نداشت بــرگ و بــاری

ســـر ِ بــی پنــاه ِ پــیـــــری به کنـــار گیـــر و بگذر

کـه بـه غیــــــر ِ مــــرگ دیگـــــر نگشایـدت کناری

بـــه غــروب ِ ایــن بـیـــابـــان بنـشین غریب و تنها

بنـــــگر وفــــــای ِ یــــــاران کـــه رها کنند یاری...

 ه . الف . سایه

چهــره ی زرد ِ مرا بین و مرا هـیــچ مـگـــــــو

درد ِ بـی حــد بـنـــگر، بـهـــر ِ خــدا هیچ مگــو

دل ِ پـُرخــون بـنـــگر، چشم ِ چو جیحون بنــگر

هرچــه بـیـنـی بگــذر، چون و چرا هیچ مگـــــو

دی خیـــال ِ تـــو بـیــامـد بـــه در ِ خانــــه ی دل

در بِــزَد، گفـت: (( بیـا، در بگُشا، هیچ مگـو.))

دست ِ خود را بگزیدم که (( فغان از غم ِ تـو.))

گـفــت: (( مـن آن ِ تـواَم، دست مَخا، هیچ مگـو

تــو چــو سُــرنـای مـنــی بـی لب ِ من ناله مکن

تــا چــو چـنــگت نـنــوازم، ز ِ نـوا هیچ مگو.))

گفتم: (( ایـن جان ِ مرا گرد ِ جهان چند کشی؟))

گفـت: (( هـرجـا که کشم، زود بیا، هیچ مگو.))

گفتم: (( اَر هیــچ نـگـــویـم تـــو روا مــی داری

آتــشی گــردی و گویــی کــه درآ، هیـچ مگو؟))

همچو گـُــل خـنـده زد و گفـت: (( درآ، تـا بینـی

همـه آتش سَمَــن و بــرگ و گیــا، هیچ مگو.))

همـه آتش گـُـل ِ گویــا شـد و بـا مــا مـــی گفت:

(( جـُـز ز ِ لطــف و کــَرَم ِ دلبر ِ ما هیچ مگو.))

مولانای ِ بزرگ

هـــم آگــَه و هـــم نــاگــَـــه مـهـمـــــان ِ مــن آمــــد او

دل گفت که:(( که آمد؟ )) جان گفت: (( مه ِ مـهرو. ))

او آمــَـــد در خـانـــــه، مـــــا جُـمــــــلـه چــو دیـــوانه

انـــدر طـلــــب ِ آن مــــــه، رفــــتـــــه بــــه مــیان ِ کو

او نعـــــــره زنــــان گـشـتــه از خانه که (( اینجایم. ))

مــا غـافـــل از ایـــن نـعــــره، هـم نعــــره زنان هرسو

آن بلـبـــل ِ مـســـت ِ مـــا بـــــر گـلـــشــــن ِ مــا نــالان

چــون فـــاخـــتــــه ما پران، فریاد کنان: (( کو کو! ))

در نیمشبی جُــســـتـه جـمــعــی کــه چـــه؟ - دزد آمد!

وان دزد هـمـــــی گـویـــد: (( دزد آمد! )) و آن دزد او

آمیخــتــــه شــــد بـانـــگـــش با بانگ ِ همه، زان سان

پـیـــدا نـشـــــود بـانــــگش در غـلــغــلــه شان یک مو

وَ هُــوَ مَــعَــکــُم¹ یـعــنـــی بـا تـُـسـت دریـــن جُــــستن

آنـــگـه کـه تــــو مــی جـویـــی هـــم در طـلب او را جو

نـزدیـــکـتـــر است از تــو بـا تـــو²، چـه روی بــیـرون

چـون بــــرف گــُدازان شو، خود را تو ز ِ خود می شو³

از عشــق زبـــان رویـــد جـــان را مَــثــَـل ِ ســــوســــن

می دار زبـــان خــامُــــش، از ســــوســـن گـیــر این خو

مولانای ِ بزرگ

1-    و او ( به توانایی و دانایی ) با شماست.

2-    نزدیک است به:

وَ نَحنُ اَقرَبُ اِلَیهِ مِن حَبل ِ الوَریدِ ( ما نزدیکتریم به او از رگ ِ جان)

3-    می شو : بشوی

نظرات

لینک

چهارشنبه، 26 مهر، 1385 - فرخ

هــلـــه نـــومــیـد نــبــاشــی کـــه تـــرا یــار بــرانَد

گَــَـرَت امــــروز بـــرانــَد نــه کـه فـــردات بخوانَد؟

در اگـــر بـــر تــــو بـبـنــد، مرو و صبر کن آن جا

ز ِ پــس ِ صبـــر، تــرا، او بـه ســـر ِ صــدر نشاند

و اگـــــر بر تو بـبــنــدد هـمـــه ره ها و گـذرهـــــا

ره ِ  پنــــهـــان بنـــمایـــد کـــه کـس آن راه نـدانـد

نـــه کـــه قصـــاب بـه خـــنــجر سـر ِ میش بـــِبـُرد

نهـِــلـَـد کُــشــته ی خــود را، کُـشَـد آن گاه کِشاند؟

چـو دم ِ میش نمـــانـــد، ز ِ دم ِ خـــود کــندش پـُـر

تــــــو ببـــیــنــی دم ِ یــزدان به کجــاهــات رساند!

بــه مـَـثـَل گـــفـتــــم ایـــن را و اگـــر نه کَـــرَم ِ او

نکُــشــد هــیــــچ کســـی را و ز ِ کُشتـــــن بـرهاند

هـــمــگی مُــلــک ِ سلـیـــمـان به یکی مور ببخشد

بــدهــــد هــــر دو جهـــــان را و دلــــی را نـرماند

دل ِ مــن گِرد ِ جــــهان گشــت و نیــابــیـد مثــالش

به که مانَد؟ به که مانَد؟ به که مانَد؟ به کـــه مانَد؟

هــلـه خاموش، که بی گفت، ازین می همگـــان را

بــچشانـــــد، بـــچشانـــد، بــچشانـــد، بــچشــانــد

مـــولــانـــا

صورتگــــر ِ نـقــاشـــم، هــــرلحظـــه بُـتی سازم

وانـــگـــه همـــه بُـــت ها را در پیش ِ تو بگدازم

صـد نـــقش بــــرانگــــیزم، بـــا روح درآمــــیزم

چــــون نــقش ِ تو را بــــینم، در آتشــش انــدازم

تــو ســـاقـــی ِ خَــمــاری، یـــا دشـمن ِ هشیـاری

یـــا آن کــه کــــنی ویران هر خانه که می ســازم

جــــان ریخــته شـــد بر تـــو، آمیخته شد بـا تـــو

چــون بوی ِ تو دارد جان، جان را، هله، بنــوازم

هر خون که ز ِ من روید، با خاک ِ تو می گویــد:

((با مــهر ِ تو هم رنگم، با عشق ِ تو هنبـــازم.))

در خـانه ی آب و گِــل بی تــُسـت خراب ایـــن دل

یـــا خـــانه درآ، جــــانــــا، یـــا خـــانه بپــــردازم

   مولانا

بــــا دل ِ روشـــــن، در ایــــن ظلـــمت سرا افتاده ام

نــــور ِ مــهتــابـــــم، کـــــه در ویـــرانه ها افتاده ام

سایــــــه پـــرورد ِ بهشتم، از چه گشتم صید ِ خاک؟

تیــــــره بـخـتـــــی بیـــــن، کـــجا بودم کجا افتاده ام

جای در بستان سـرای عشـــــق مـــــی باید مـــــــرا

عـنــــدلیــــــبـم، از چــــــه در ماتـــم ســرا افتـاده ام

پایـــمـــــال ِ مـــــردمـــــم، از نـــارسـایی های بخـت

سبـــــزه ی بی طالـــــــعم، در زیــــر ِ پـــا افتــاده ام

خــــار ِ ناچــــیزم، مـــرا در بــوستـان مقدار نیــست

اشــــک ِ بـــی قــــدرم، ز ِ چشــــم ِ آشــنا افتــاده ام

تـــــا کــــجا راحـــــت پــــذیــرم، یا کجا یابم قـــرار؟

بــــرگ ِ خـــــشکم، در کـــــف ِ بـاد ِ صبا افتــــاده ام

بر من ای صاحبدلان رحمی، که از غم های عشــــق

تـــــا جـــــــدا افـتــــــاده ام، از دل جــــــدا افــتاده ام

لب فرو بستم رهــی، بی روی ِ گلچــــین و امــــــــیر

در فــــراق ِ هـمــــــنوایــان، از نــــــوا افــــــتــاده ام

بهمن ماه ِ 1323، رهی معیری

مــن چـــرا دل به تــو دادم که دلم می شــکـــنی؟

یـــا چــه کـــــردم که نـــگه باز به من می نکُنی؟

دل و جانم به تو مشغول و نظر در چپ و راست

تــــا نداننـــد حــــریـــفان کــــــه تو منظور مـنی

دیـــگران چـــــون بــــروند از نظر، از دل بروند

تـــو چـــنان در دل ِ مـــن رفــته که جان در بدنی

تـــو هـُـــمایـــی و مـــن خستـــه ی بـیچاره گدای

پــــادشـــــاهــــی کــــــنم ار سایه به من برفِکَنی

بنـــده وارت بـــــه ســــلام آیــــم و خــدمت بکنم

ور جوابم ندهی مــی رسـَــــدَت کِـــــبر و مَـــــنی

مرد راضی است کــــه در پای تو افتد چون گوی

تا بـــدان سـاعد ِ سیـــمــیــنـــش به چوگان بزنی

مست ِ بی خویشتن از خَمر، ظَلوم است و جَهول

مستــی از عشـــــق نـــکو باشد و بی خویشتـنی

تـــو بــدین نَــعت و صــفت چون بخرامی در باغ

بـــاغبــــان بــــیند و گویــــد که تو ســرو ِ چمنی

مـن بر از شاخ ِ امیــــدت نــــتوانـــــم خـــــوردن

غـــــالب الــظنُ و یـــقینم کــــه تــــو بیــخم بکَنی

خـــوان ِ درویــــش به شیرینی و چربی بـــخورند

ســــــعدیا، چـــــرب زبانــی کــن و شیرین سخنی

مــژده بــده، مــژده بــده، یــار پسندیــــد مـرا

سایه ی او گشتم و او برد به خورشیـــد مـرا

جان ِ دل و دیده منم، گریه ی خــنـدیـــده مـنم

یــار ِ پســـندیده مــــنم، یــار پسندیــــد مــــرا

کـعبـه منـم، قبــله منم، سوی ِ مـــن آرید نماز

کــان صـــنم ِ قبــله نما خَم شـــد و بوسید مرا

پرتـــو ِ دیـدار ِ خوشش تافتــه در دیده ی من

آیـــنه در آیـــنه شد : دیــــــدمــش و دید مـرا

آیـــنه خورشیـــد شود پیــش ِ رخ ِ روشن ِ او

تـــاب ِ نـــظر خواه و بــــبین کایــنه تابید مرا

گوهر ِ گُم بوده نگر تافـــــته بر فــرق ِ فــلک

گوهری ِ خوب نظر آمـــــد و سنـــجید مـــــرا

نور چو فواره زنـد بوسه بـر این بـــاره زنـد

رشک ِ سلیمـان نگر و غیــــرت ِ جمشید مرا

هر سحر از کاخ ِ کَرَم چون که فرو می نگرم

بانگ ِ لَکَ الحمد رسد از مَه و ناهیــد مـــــرا

چون سر ِ زلفش نکشم سر ز ِ هـوای رخ ِ او

باش که صد صبح دمد زین شب ِ امـید مــــرا

پرتو ِ بی پیرهنم، جـان ِ رهــــا کـــرده تــنـــم

تــا نشــــوم سایـــه ی خــــود بــاز نبینید مرا.

ه.الف.سایه

نظرات

لینک

سه‌شنبه، 18 مهر، 1385 -

شب ِ من سـیه شـد از غــم، مه ِ من کجات جویم؟

بـه شـب ِ دراز ِ هـجــران مـگر از خُـدات جـویــم

نِـه ای آن گُــلی کـه آرد سـوی ِ مــات هیــچ بــادی

ز ِ پی ِ دل ِ خود اسـت این که من از صبات جویـم

سخـنـت به ســرو گــویــم، خــــبرت ز ِ بــاد پُرسم

تـو درون ِ دیــده و دل، ز ِ کســان چــرات جـویـم؟

به دل و دو دیده و جان همه جا نهـــفـتـه هســـتی

چو نبینــم آشــکــارا، بــه کـــدام جـــات جــویـــم؟

تو کـه بر دَر ِ تو گــم شـــد سَـر و تـاج ِ پادشاهان

چه خیال ِ فاســـد اســـت این که مــن ِ گدات جویم

دل ِ مــن گرفت از دیــن، بــُت ِ مــن کجــات یـابـم؟

شب ِ من سیــه شــد از غـم، مه ِ من کجات جویم؟

تــن ِ زار ِ من شکسـتی، دل و جـان فــدات ســازم

طلب ار کـُـنــی ســر ِ مــن، ز سر ِ رضــات جـویم

چــو ز ِ آه ِ دردمــــنـدان ســوی تـو رود بـــلایــی

به میـــــان سپــــر شَـوَم هــم ره ِ آن بـــلات جویم

سر ِ گُـم شده بجوید مـــگر از در ِ تو خـسرو

ز ِ کجاست بخت ِ آنم که به زیر ِ پـات جویــم

امیر خسرو دهلوی